„System wspólności majątkowej, jaki ustalił się w środkowej i w części północnej Francji z końcem XII w., opierał się na wspólnej własności wniesionych do małżeństwa ruchomości, dochodów z dóbr własnych każdego z małżonków oraz nabytych w czasie trwania małżeństwa ruchomości i nieruchomości. Spośród tych ostatnich wspólnymi stawały się tylko nieruchomości nabyte przez kupno, oraz odziedziczone po krewnych linii bocznej; nieruchomości odziedziczone po innych krewnych (przede wszystkim po rodzicach), jak również otrzymane w darze przechodziły do majątku własnego danego małżonka. Wspólny majątek obciążały długi każdego z małżonków, i to nie tylko zaciągnięte przez męża lub żonę w czasie trwania małżeństwa, ale również długi zaciągnięte przez każdego z małżonków przed zawarciem małżeństwa. Małżonkowie mogli jednak wyłączyć w drodze umowy odpowiedzialność za długi zaciągnięte przed zawarciem małżeństwa, jak również — co się rzadziej zdarzało — wyłączyć ze wspólności bądź ruchomości (realisation), bądź nieruchomości (ameublissement). Wspólnej własności nie stanowiły z reguły ruchomości służące celom czysto osobistym, np. odzież, zbroja męża, szaty, klejnoty żony (ornamenta muliebria).“(15)