„Pitt nie wspomniał wyraźnie, jakie działania przeciwko dworowi petersburskiemu chce podjąć dwór brytyjski; wszyscy rozumieli jednak doskonale, o co chodzi, a w czasie całej dyskusji mówiono po prostu o wojnie przeciwko Rosji. Mowa premiera wzburzyła niesłychanie whigowską opozycję. Kilku mówców wystąpiło z energicznymi protestami, wskazując bezcelowość i polityczny bezsens, jakiejkolwiek akcji przeciwko Katarzynie II. Leader opozycji, Charles Fox, zaopatrzony przez Woroncowa w obszerną dokumentację całego zagadnienia165, poprosił o głos dopiero pod koniec debaty. Przemówienie jego było dobrze skonstruowane i apelowało do wszystkich istotnych uczuć i obaw brytyjskiej Opinii publicznej.
Fox przypomniał przede wszystkim Izbie, że „jest to trzecie już zbrojenie w ciągu niewielu lat" — po mobilizacji z 1787 roku w celu wspomożenia Holandii, po. akcji z 1790 roku spowodowanej konfliktem z Hiszpanią. „Szlachetny dżentelmen, który przedstawił adres królewski [mowa była o premierze] spowił się tajemniczością i powagą, ale w rzeczy samej nie wyjaśnił niczego. Wspominając równowagę sił jako powód do zbrojeń, powinien był wykazać, w jaki sposób jest ona zagrożona". Otóż, zdaniem Fóxa, nic nie groziło w 1791 roku europejskiej równowadze sił. Natomiast — stwierdził leader opozycji — „cała Europa jest przekonana, że obecna wojna została spowodowana właśnie intrygami dworów londyńskiego i berlińskiego, które pobudziły Turków do rozpoczęcia działań wojennych przeciwko imperatorowej. (...) Czy sir Robert Ainslie, wówczas nasz ambasador w Konstantynopolu, mógłby oświadczyć, że otrzymał instrukcję, aby sam lub łącznie z posłem pruskim zniechęcał Porte do zamiaru zaatakowania Rosji" Powodem całego aktualnego napięcia międzynarodowego był — zdaniem Foxa — brytyjski upór w odmawianiu Katarzynie II rejonu Oczakowa, który dwór petersburski pragnął uzyskać od Turcji. Oczaków zaś jest zupełnie pozbawiony wszelkiej wartości. Fox nie próbował wyjaśnić, dlaczego — jeżeli tak było — imperatorową stanowczo żądała aneksji tego obszaru; postawił po prostu retoryczne pytanie „czy jest rozsądne wpychać ten kraj w wojnę ż Rosją dla odzyskania pojedynczego miasta, które w ciągu paru dni mogłoby być całkowicie zburzone, a które w przyszłych latach i tak nie mogłoby przeszkodzić nawigacji między Chersonem a Morzem Czarnym" Zwrócił wreszcie uwagę Izby na handlowy aspekt całej sytuacji. „Nasz eksport do Rosji wynosi rocznie około 400 tysięcy funtów. Import z Rosji sięga 2,5 miliona166, (...) wielka część naszego importu z Rosji składa się z zaopatrzenia wojennego [implemenłs lor war], materiałów okrętowych naval stores] i z surowców dla fabryk [...] nie moglibyśmy narazić na wojnę naszego handlu z Rosją bez wystawiania kraju na ryzyko w najwyższym stopniu. Dlatego też, jak najdalsi od życzenia sobie wojny, powinniśmy życzyć raczej Rosji sukcesu na tych obszarach, do których Turcy, przynajmniej przez ostatnie pięćdziesiąt lat, nigdy nas nie dopuszczali, a gdzie niemal monopol handlu mieli Francuzi[...".“(10)