„A może to ja jestem chora
Strach mnie obleciał, pot zaperlił się na czole i zaczyna już spływać na oczy. Ocieram chusteczką, od razu mokra, jakbym ją w wodzie zmoczyła. Podchodzę do lustra, biadam jak ściana. Brakuje mi dziecka, to się przydarza dziewczynom, nasz ród płodny, każda rodzi zaraz po osiemnastym roku życia, a ja mam już dwadzieścia pięć. A może to nie to Na pewno nie, jestem normalna, tylko wmawiam sobie chorobę z powodu Ali Baby. Cała moja rodzina murem stoi za Ali Babą, jemu dadzą wiarę, nie mnie. A mama w domu ma tyle do powiedzenia, co ja. Ale czekaj uderzam się dłonią w czoło kto tam się w mojej głowie szarogęsi Może zapytać Nie, żadnych pytań, gdzieś słyszałam, że na zebraniu spirytystów wywołano ducha, a ten przyczepił się czy też wlazł w jedną z uczestniczek i żadne egzorcyzmy nie pomogły, w szpitalu dla obłąkanych ją zamknęli. Żadnych pytań, żyć na luzie, mieć na względzie to, że coś jest nie tak, że stoi się na krawędzi.
Tak, Kasieńko mówię do siebie teraz widzisz swoją wielkość. Co z tego, że jesteś ładna Coś tam mruknęło w twojej główce i jesteś rozłożona na łopatki. Stałaś się nagle pokorna jak najświętsza ze świętych. Gdzie twoja hardość i pewność Nawet Ali Baba ma czelność powiedzieć, że cię zostawi. Nie spodziewałaś się tego, sądziłaś, że ty możesz pozwolić sobie na takie słowa i włos ci z głowy nie spadnie, a jest wprost przeciwnie.“(11)